از هر دری سخنی

آن کس که بداند و بداند که بداند           اسب شرف از گنبد گردون بجهاند

 آن کس که  بداند و نداند که بداند          بیدارش نمائید که بس خفته نماند

آن کس  که نداند و بداند که نداند          لنگان خرک خویش به منزل برساند

وان کس که نداند و نداند که نداند          در  جهل  مرکب  اباالدهر  بماند

شعر بالا راقبلا خونده بودم ،ولی وقتی نوع تعقیر یافته آن را در وبلاگ  عبرت بی اعتبار دیدم و به نظرم جالب و در عین حال یکی از واقعیات بعضی از جوامع را در آن می توان فهمید رادیدم .با اجازه وبلاگ عبرت بی اعتبار،این شعر را نیز در ذیل متن قید کردم .   

  آنکس که بداند و بداند که بداند                باید برود غاز به کنجی بچــراند 
 
 آنکس که نداند و بداند که نداند                با پارتی و پول خر خویش براند 
 
 آنکس که نداند و نداند که نداند                برپست ریاست ابد الدهر بماند
 

/ 9 نظر / 6 بازدید

[گل]

سحر

وقت کردی یه سری هم به من بزن آپ کردم[گل][گل][گل][گل]

سحر

ممنون سر زدین راستی سلام مرسی سر زدی راستی ...........|""""""""""""""" " """"""""|\|_ ...........|......*آپم....بدو* بیا ....|||"|""\___ ...........|________________ _ |||_|___|) ...........!(@)'(@)""""**!(@ )(@)***!(@)

ابوذر اکبری

هیچوقت این همه بی سایه نبود یا درونِ واژه بی مایه نبود هیچوقت گلهای بختِ روزگار در درونِ کِشتِ همسایه نبود هیچوقت ساده نبود این نو شدن لاله ها قربانیِ آن حالِ بد من همان هستم که قصدم تو شدن قصه ای بی اختیار آن فالِ بد کاش بودن این غم باطل نبود اختیار از کف بدادن تند و زود من به جبرِ واژه ای دلخون شدم با تو ماندن مُرد بردن را چه سود ساعتی این شب ستاره یار ما بعدِ آن تا صبح ظلمت کار ما شمع هم همپرسه ای تبدار شد غرقِ اشک از سردیِ بازار ما راغب یک چند از فروغِ عزِ جان این قلم را تا شبی جانانه برد بعدِ آن صوفی ندانستش چنان نور را در غربتِ یک سایه خورد من به قاموسِ علاقه خم شدم تا تو دیدم جانِ تو آدم شدم من کنون یک حادثم یک وقتِ تنگ در کمینِ شیشه ها با شوقِ سنگ [دست][گل][بغل]

ابوذر اکبری

سلام ممنون از شعری که گلپا مترنم شده بود ......... شاد و سرفراز [دست][گل][بغل]